ฟิคฮิกุราชิตอน บทช่วยเหลือรัก (ซาโตชิอง)

posted on 04 May 2009 20:54 by akari-fujisaki in Work

ฟิคฮิกุเสนอตอน...บทช่วยเหลือรัก...

ผู้แต่ง:Kanon

หลังจากเหตุการณ์ฆาตรกรรมผ่านไป เคย์อิจิและทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตที่ฮินามิซาว่าอย่างปกติสุข (สปอร์ย:ต้องขอบคุณแม่มดเบิร์นกัสเทลและฮานิว)

วันหนึ่งซึ่งเป็นวันหยุดอันแสนเรียบง่ายของโฮโจ ซาโตชิ แล้วเขาก็มีเวลาทำนู้นทำนี้ของเขาตั้งเยอะแยะ ไม่ว่าจะทำงานบ้าน เล่นเบสบอล ไปหาพวกเพื่อนๆหรือไปเดทกับชิอง แต่ว่าวันนี้เขาเอาแต่นอน....

ซาโตโกะ: นี้นี้ ปกติวันหยุด ไม่ทำอะไรเลยเหรอเคอะ?

ซาโตชิ:ไม่เอาหรอก ซาโตโกะ พี่ไม่มีอารมณ์ งือ~~

ซาโตโกะ:อ๋อ...เพราะเมื่อวานถูกคุณชิอง.. คิกคิก (ทำตาเจ้าเล่ห์)

ซาโตชิ:หยุดพูดเลยนะ -*- (แทงใจดำอย่างแรง) งือ..อย่าพูดถึงซี้ T^T

ตัดมาที่ฝ่ายสองพี่น้องโซโนะซากิ

ชิองกำลังคลายเครียดด้วยการแกล้งมิองเล่น

มิอง:โอ้ยๆๆ พอได้แล้ว ฉันเจ็บนะ โอ้ย~~~

ชิอง:ไม่เอาหนาพี่ นี้แหน่ะๆ

มิอง:พอแล้ว!!

ชิอง:ก็ได้ค่ะพี่

มิอง:แสดงว่าต้องเจอเรื่องไม่ดีมาแน่ๆเลยใช่ไหมล่ะ? หรือว่าถูกซาโตชิคุงหักอกล่ะ?

ชิอง:(ปั้นหน้ายิ้มแต่แฝงไปด้วยความโกรธ)พี่นี้ล่ะก็ แค่ทะเลาะมานิดหน่อยเองล่ะ

มิอง:ไหนเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เธอไม่สบายใจฉันก็พลอยเป็นห่วงไปด้วยนะ

ชิอง:คืองี้ ....

....ช่วงย้อนอดีต...

ณ ตอนที่ซาโตชิกับชิองไปเที่ยวด้วยกันที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน

เนื่องจากว่าวันนั้นเจอเคย์อิจิกับเรนะแล้วก็ได้ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน

แล้วก็คุยกันหลายเรื่อง แต่...

เรนะ:นี้รู้ไหม รู้ไหม? เคย์จังเวลาโดนมี่จังลงโทษนะ หน้าตาน่าร๊าก~~~ มากเลยล่ะ ยิ่งแต่งชุดคอสเพลยิ่งน่าร๊าก~~มากๆๆๆเลยล่ะ

เคย์อิจิ:เรนะ เธอนี้น้า...

ซาโตชิ:ฮ่าๆๆๆ มู..

ชิอง:"ฉันชอบเคย์อิจิคุงจังเลยค่ะ"เวลาแต่งคอสเพลน่าจะน่ารักจริงๆ...

ซาโตชิ:....(สีหน้าเปลี่ยนสี)

เคย์อิจิ:งั้นมาเดิมพันกับผมสักตั้งไหมล่ะครับ คุณชิองสุดสวย 555+

แล้วเจ้าเคย์ก็ทำเป็นทะลึ่งเหมือนกับจะลวนลามชิองตามนิสัยของมัน แล้วก็สัมพัสกำปั้นเต็มๆหน้า!!

.....ตุ๊บ...เคย์อิจิ:ทำอะไรของนายน่ะซาโตชิ!!

เมื่อสองสาวเห็นก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยเจ้าเคย์อิจิทันที

ชิอง:ซาโตชิคุง เธอทำอะไรน่ะ เกินไปแล้วนะ

ซาโตชิ(เวลาโกรธ):เคย์อิจิ นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!ไปเถอะชิอง ฉันไม่อยากยุ่งกับมัน

แล้วซาโตชิก็รีบคว้ามือชิองทันที แล้วทำท่าจะพาเดินหนี แต่ว่าชิองไม่ยอมตามไปด้วยเธอคว้ามือซาโตชิให้หยุด

เคย์อิจิ:ฉ ฉะ ฉันขอโทษซาโตชิ ต่อไปจะไม่ทำแล้ว ยกโทษให้ฉันด้วย

เรนะ:(ทำหน้าเศร้า) เคย์จัง...

ซาโตชิ(เวลาโกรธ):ชิอง เธอคงจะชอบหมอนั้นใช่ไหมล่ะ? ชอบมันมากเลยใช่ไหม? จริงสิ ฉันมันไม่ได้เรื่องนี้นา ฉันน่ะอ่อนแอ พึ่งพาอะไรก็ไม่ได้ ไม่เหมือนหมอนั้น (แล้วก็ชี้ไปที่เคย์อิจิ)

ชิอง:ฉ ฉันไม่ได้...

ไม่ทันที่จะพูดจบซาโตชิก็วิ่งหนีไป (หนีกลับบ้าน)

มิอง:เข้าใจแล้ว เชื่อฉันเถอะเดี่ยวฉันกับพวกเคย์จังจะช่วยเหลือเธอเอง
ชิอง:ขอบใจค่ะพี่ หวังว่ามันคงไม่แย่ไปกว่าเดิมนะ
มิอง:หึหึ ยังไงเรื่องนี้เรนะคงอยู่นิ่งๆไม่ไหวแน่ที่ถูกเข้าใจผิดอ่านะ (แล้วก็คิดในใจว่า ลุงก็อยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน)

แล้วมิองก็ไปปรึกษากับคนในชมรม
มิอง:นี้ทุกคน คงจะปล่อยให้ซาโตชิเข้าใจอะไรผิดอย่างนี้ต้องมีอะไรเดือดร้อนเพิ่มขึ้นอีกแน่ เพราะฉนั้นเราคงปล่อยให้พวกเราแตกคอกันเองแบบนี้ไม่ได้สินะ และที่สำคัญการที่ปล่อยให้คู่รักต้องมาเข้าใจผิดกันเอง พวกเรายอมไม่ได้สินะ...
เรนะ:พอได้แล้วมี่จัง ยาวเกินไปแล้ว แค่บรรทัดแรกเราก็เข้าใจกันแล้วล่ะมี่จัง เนอะเคย์จัง?
เคย์อิจิ:ใช่ เจ้าซาโตชินี้มันยังไงกันแน่ มันคิดยังไงกับชิองกันนะ? แต่ดูมันหึ่งน่าดู

ริกะ:งั้นมาทดสอบคุณซาโตชิกันเถอะค่ะว่าคิดยังไงกับคุณชิองกันแน่ วันพรุ่งนี้เป็นเทศกาลวาตานากาชิ เราใช่โอกาสนี้กันเถอะค่ะ
ซาโตโกะ:ดีเลยเคอะ เดี๊ยนเองก็เป็นห่วงนี่นี่เหมือนกัน เพราะเรื่องแค่นี้ถึงกับหยุดโรงเรียน มันไม่ดีจริงๆนะเคอะ
มิอง:งั้นเรามาเริ่มแผนการกันเถอะทุกคน....

ณ เทศกาลวาตานากาชิ

ทุกคนพร้อมใจออกมาเที่ยวด้วยกัน ซึ่งปีที่แล้วแน่นอนว่าชิองก็มักจะเดินกับซาโตชิ

แต่คราวนี้เดินไกลกันเป็นกิโลเมตร ซึ่งชิองจะเดินนำหน้ากลุ่มแต่ซาโตชิเดินข้างหลังสุด โดยที่ไม่หันมามองหน้ากันสักนิด

เรนะ:(กระซิบมิอง) นี้มี่จังแบบนี้จะไหวหรอ? 2 คนนั้นนะ

มิอง:ไม่ต้องห่วง แผนลุงต้องสำเร็จอยู่แล้ว

แล้วทั้งคู่ก็หันไปดูซาโตชิที่เอามือล้วงกระเป๋าแล้วทำหน้ามุ้ยไม่ยินดียินร้ายกับชิองที่เดินตึงๆหวังจะนำหน้าลูกเดียว

ซาโตโกะกับริกะ:(ถอนหายใจ)เฮ้อ...

ซาโตโกะ: ถึงนี่นี่จะยอมออกมาเที่ยวด้วยกันกับพวกเรา แต่มันดูไม่ดีขึ้นเลยนะเคอะ

ริกะ:ก็ไปบอกก่อนทำไมว่าคุณชิองมาด้วยเลยกว่าจะงัดตัวออกมาจากบ้านได้เลยเสียเวลาเลยเห็นไหม อ่ะ จริงสิ....ต้องไปเตรียมตัวแล้ว ไงก็ฝากทางนี้ด้วยแล้วกัน

(ลองจินตนาการตอนที่ซาโตชิดื้อด้านแข็งข้อกับสาวๆดูสิ มันน่ารัก~~มากๆเลย)

เคย์อิจิ:นี้ซาโตชิ นายจะมัวคิดมากอยู่ทำไม ก็ฉันบอกแล้วว่าฉันล้อเล่นน่ะ

ซาโตชิ:(หันควับอย่างรวดเร็ว)รู้แล้วน้า แต่ฉัน...!!

เคย์อิจิ:งอนเป็นผู้หญิงไปได้ ผู้ชายน่ะเข้าไม่งอนกันหรอกนะ

ซาโตชิ:แต่ว่า...มู~~

เคย์อิจิ:เฮ้อ...(แล้วเจ้าเคย์ก็นึกแผนสำรองขึ้นมาได้)เฮ้ เรนะ มานี้หน่อยสิ!!

เรนะ:เอ๋ จ่ะ

แล้วเจ้าเคย์ก็กระซิบแผนกับเรนะ แผนมีอยู่ว่า เจ้าเคย์จะแสดงละครกับเรนะให้หวานๆจนซาโตชิมันคิดถึงชิอง จะได้รีบไปขอคืนดี (หารู้ไม่ว่ามิองพอรู้แผนก็เศร้าที่คนที่แสดงไม่ใช่ตนเอง)

เรนะ:เคยือิจิคุง อ้าม~~ (เรนะป้อนทาโกะยากิเคย์อิจิ)

เคย์อิจิ:อร่อยมากเลยล่ะจ่ะ รักเรนะจังเลย~~

มาดูปฎิกิริยากัน

ชิอง:(มีเครื่องหมายโกรธเพิ่มบนหัว)

ซาโตชิ:(เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพราะมันอิจฉา)

ซาโตโกะ:ไงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะค่ะ

มิอง:เอ้าๆ ริกะจะเริ่มระบำแล้ว (ตัดบท)

ระหว่างที่กำลังชมริกะแสดง การจัดที่นั่งที่แปลกประหลาดอย่างยิ่งคือ

ซาโตชิ ซาโตโกะ เรนะ เคย์อิจิ มิอง ชิอง ซึ่งแทนที่ชิองจะนั่งข้างซาโตชิหรือซาโตชินั่งข้างชิอง แต่คราวนี้ทั้งคู่นั่งห่างกันไกลลิบ

เรนะ: นี้ทุกคนดูสิ รูปตอนที่เรามาเที่ยวงานวาตานากาชิกันปีที่แล้วไงจ่ะ ไงจ่ะ

มิอง: ไหนๆขอลุงดูหน่อยสิ

เป็นรูปที่ทุกคนกำลังนั้นชมริกะแสดง แต่ว่าจุดเด่นของรูปคือการเรียงแถวนั้ง

ซาโตชิ ชิอง ซาโตโกะ มิอง เคย์อิจิ เรนะ แล้วในภาพเป็นภาพที่ชิองกำลังป้อนยากิโซบะให้ซาโตชิด้วย (แผนของเจ้าเคย์จึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง)

เคย์อิจิ: ซาโตชิดูรูปนี้สิ รูปของปีที่แล้วไง

ซาโตชิ:มู~~ ไหนๆดูหน่อย (เมื่อสายตากวาดไปถึงภาพตนเองกับชิอง...).....เอาคืนไปเถอะ ฉันไม่อยากดู

เคย์อิจิ: ชิองดูรูปนี้สิ...

ชิอง:หืม....ไหนๆ ......เอาคืนไปได้แล้วเคย์จัง ฉันไม่อยากดู

มิอง: เคย์จังทำอะไรน่ะ จะทำแผนของลุงเสียหมดนะ

เรนะ: ชู่ววว เดี่ยวเขาก็รู้หรอก

เคย์อิจิ:เอ่อ ขอโทษ (หง่อย)เออ ว่าแต่เธอเหอะ มันแผนอะไรกันแน่?

มิอง: คอยดูก็แล้วกันน่ะ ลุงเนี่ยแหล่ะนักวางแผน!!

เรนะ:อืม มี่จังเก่งจริงๆนะ จริงๆนะ

เคย์อิจิ: เออ ฉันจะรอดู

ซาโตโกะ: (Lเศร้า) ทุกคน......

เรนะ:เป็นอะไรหรอ? ซาโตโกะจัง?

ซาโตโกะ: คือว่า...

ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่ข้างคาใจ ซาโตโกะได้หันไปสำรวจท่าทีของ “นี้นี้” ที่กำลังนั่งเชิดหน้าหลับตาหน้านิ้ว คิ้วขมวด งอนเป็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆเมื่อเห็นว่าหากเล่าไปคงไม่มีปัญหาอะไรจึงเล่าเรื่องให้เรนะฟังทันที

ซาโตโกะ: เมื่อ 3 วันก่อน นี้นี้ถูกรางวัลไปเที่ยงฟรี 3 วัน 2 คืน แล้วไปได้แค่ 2 คนเคอะ นี้นี้เคยบอกว่าจะชวนคุณชิองไป แต่ว่า มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว วันไปเที่ยวก็คือพรุ่งนี้แล้วด้วย.....

เรนะ: งั้นก็แย่นะสิ อูสาจะได้ไปเที่ยวด้วยกันทั้งที

ซาโตโกะ: เพราะฉะนั้นคืนนี้เราต้องทำให้สองคนนั้นคืนดีกันให้ได้นะเคอะ

เรนะเมื่อได้ยินอย่างนั้นจึงไปกระซิบมิองกับเคย์อิจิเพื่อไม่ให้ชิองและซาโตชิรู้ตัวถึงแผนการ

มิอง:อย่างงี้นี้เอง เอาล่ะทุกคน ริกะก็ระบำเสร็จแล้ว นี้ก็ดึกมากแล้ว เราต้องรีบกลับบ้านกันนะ เพราะพรุ่งนี้ จะต้องมีคนตื่นแต่เช้าเพื่อไปเที่ยวน่ะนะ...

ซาโตชิเมื่อได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ แล้วก็หันไปมองหน้าชิองที่กำลังนั่งนิ่งไม่ไหวติง...แล้วก็พรึมพำเบาๆ จนแทบฟังไม่ออกว่าพูดว่าอะไร

ซาโตชิ: ชิอง...

ในระหว่างทางกลับบ้าน แผนการของมิองก็เริ่มขึ้น

ซาโตโกะ: วันนี้เดี๊ยนขอไปนอนกับริกะนะค่ะ “นี้นี้”

ริกะ:ได้ไหมค่ะ คุณซาโตชิ?

ซาโตชิ: อ่ะ เอ่อ....ถ้าพูดอย่างนั้นก็ได้นะ

ริกะ:นิป้า~~ งั้นทุกคนราตรีสวัสดิ์นะค่ะ

ซาโตโกะ: บ๊ายบายเคอะ~~ หึหึ....

มิอง:นี้ทุกคน เราไปทางลัดกันไหมเอ๋ย?

เรนะ:ไปสิๆ มี๊จัง....

เมื่อเดินมาได้ลึกพอสมควร.....

มิอง:นี้เคย์จักับ เรนะ ลุงลืมของไว้ที่ ที่นั้งตอนชมริกะแสดงนะ ช่วยไปด้วยกันหน่อยสิ

เรนะกับเคย์อิจิ :อืม ได้สิ พวกเธอก็กลับบ้านไปก่อนได้เลยนะ เลยนะ (ยิ้มแสยะทั้ง 3 คน)

แล้วก็วิ่งหายไปทั้ง 3 คนเลย ปล่อยให้ 2 หนุ่มสาวยืนงงกับเส้นทางทั้งคู่....

ซาโตชิ: ดะ ด เดี่ยวซี้ทุกคน!

(me/มันสายไปแล้วพี่....)

ซาโตชิ: ชะ ช ช่วยไม่ได้เนอะ ชิอง....

นั้นเป็นคำพูดของวัน ที่ซาโตชิพูดกับชิองเป็นครั้งแรก ทำให้ชิองที่กำลังก้มหน้าอายอยู่ตอบรับด้วยความไม่เต็มปากเต็มคำนัก

ชิอง: อะ อืม...

ทั้งคู่เดินกลับบ้านไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ มีแต่เสียงฮิกุราชิร้องระงมและแสงจันทร์ที่ฉายแสงในป่าเพื่อคอยนำทางพวกเขาเท่านั้น เดินลึกเข้าไปๆ ราวกลับว่าจะหาทางออกไม่ได้ และทั้งคู่ต่างก็อายกันและกันส่ะจนเดินห่างกันอยู่พอสมควร ซึ่งหน้าตาของทั้งคู่นั้นก็บอกเต็มประดาว่าอยากพูดอะไรสักอย่างแน่นอน......

ชิองกับซาโตชิ: คือว่า....

ชิอง:เอ่อ ซาโตชิคุงพูดก่อนเถอะ

ซาโตชิ: เธอพูดก่อนเถอะ

ชิอง: ไม่หรอก ฉันรู้ว่าซาโตชิคุงดูมีเรื่องที่อยากจะพูดมากกว่านะ

ซาโตชิ: คะ คือ วันนั้น ฉันขอโทษนะ คือฉันใจร้อนมากไปหน่อย ไม่ได้คิดให้ดีตั้งแต่แรก....

สิ้นเสียงกล่าวขอโทษ ซาโตชิสัมผัสได้ถึงร่างบางเบาที่เขาคุ้นเคย กลิ่นหอมจากร่างของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคย ผู้หญิงคนเดียวที่เขารักและหวง บัดนี้ทุกอย่างกลับคืนมาสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง.....

ชิอง: ฉันก็เหมือนกัน... ฉันเองก็ทำอะไรโดยไม่สนใจความรู้สึกซาโตชิคุงในตอนนั้นเลย ขอโทษนะ ฉันขอโทษนะ ซาโตชิคุง ทุกๆอย่างเลย ฉันขอโทษ!!....

ทั้งคู่ต่างหลับตาและสัมผัสถึงความอบอุ่นของอีกฝ่ายแล้ว น้ำตาแห่งความคิดถึงไหลออกมาจากดวงตาของหญิงสาวในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เสียงสะอื้นของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิด แต่ว่ามันก็เป็นสิ่งที่เขารู้ดีว่านั้นคือสิ่งที่มีแต่เขาเท่านั้นที่คอยช่วยซับน้ำตาให้เธอได้ มีแต่เขาเท่านั้น....แค่โฮโจ ซาโตชิ คนนี้เท่านั้น

ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขราวกับว่าได้ยกความทุกข์ทั้งหมดออกจากอก ทั้งคู่ต่างสวมกอดกันอย่างแนบแน้น เหมือนกับว่าไม่มีใครมาแยกพวกเขาออกจากกันได้ ราวกับโลกใบนี้หยุดหมุนเพื่อ 2 คนนี้ ราวกับโลกนี้เวลาหยุดลงเพื่อพวกเขาทั้งสองเท่านั้น.........

ความเงียบเข้ามาเยือนอีกครั้ง รัตติกาลที่มืดมิดกำลังจะมาเยือนเมื่อก้อนเมฆบดบังแสงสว่างจากดวงจันทร์......

เมื่อทั้งคู่ลืมตาขึ้น เมื่อสัมผัสรอบๆกายนั้นก็เปลี่ยนไป ราวกับต้องมนตรา บรรยากาศโดยรอบนั้นช่างสวยงามเหลือเกิน หิ่งห้อยที่บินไปมาราวกับจะเป็นแสงไฟให้ ดอกไม้ที่ตอนนี้บานเต็มที่เรียงรายนานาชนิด ราวกับจะเป็นทรวงสวรรค์และสถานที่สำหรับทั้งคู่โดยเฉพาะ .......

ชิอง: ทะ ที่นี้... สวยจังเลย

ซาโตชิ:อืม นั้นสิ มู~~

มิอง:ไง ทั้งคู่!! วิวสวยดีเนอะ~~

เรนะ: ซาโตชิกอดชิองน่ารัก~~~ จะเอากลับบ้าน~~

เคย์อิจิ: ยินดีด้วยนะที่เข้าใจกันได้สักที

ซาโตชิ: O///O

ชิอง: O//O

ซาโตโกะ: นี้นี้ หน้าแดงๆ

มิอง: ชิอง....หล่อนนี้ตีบทแตกกระจายเลยเนอะ...

ริกะ:นิป้า~~

ชิอง: ทุกคน....หลอกฉันหรอกเรอะ !! พี่นี้ล่ะก็ (รังศรีอัมหิตแพร่ซ้าน...)

ซาโตชิ:ชิอง ค คะ คือ ใจเย็นๆไว้ก่อนนะ...